آگهی
آگهی
آگهی
آگهی

الهام سید جواد

امتیاز این گزینه
(38 آرا)

 

در تاریخ ۱۲ مرداد ۱۳۹۰، ساعت ۹ صبح، و از طریق Skype مصاحبه گزارشگر طراحی صنعتی با خانم الهام سید جواد طراح و موسس IQO دیزاین در دفترشان واقع در مونترال آغاز گردید. این گپ دوستانه حدود یک ساعتی‌ به طول انجامید که بخش‌های برگزیده ای از آن در ادامه این مطلب تقدیم حضور شما می گردد:

 

 

 

نام: الهام

نام فامیل: سید جواد

سال تولد: 1362

تحصیلات:

  • · کارشناسی علوم پایه
  • · کارشناسی طراحی صنعتی، دانشگاه مونترال

 


یک مقدار از سوابق تحصیلی ات برای ما بگو:

من در کالج، علوم پایه خوندم و بعدش تصمیم داشتم که مهندسی صنایع بخونم، اما وقتی‌ که کالج تموم شد، برنامه ام رو عوض کردم و طراحی صنعتی خوندم. از انجایی که همیشه رشته‌ام علوم بود و راجع به ریاضی‌ و فیزیک، مجبور شدم که یک دوره دوساله هنر بخونم که بتونم پورتفولیو خودم رو آماده کنم، و بعدش تونستم از دانشکده دیزاین در رشته طراحی صنعتی پذیرش بگیرم و حدود دو سال پیش فارق التحصیل شدم.

چطور شد که فکر تولید این چنین محصولی به ذهنت رسید؟

در سال ۲۰۰۷ بود که تیم تکواندوی زنان مونترال به خاطر روسری که استفاده می کردند از مسابقات حذف شدند به خاطر اینکه این روسری ها مطابق با قوانین ایمنی نبود و داور ایراد گرفت. این خبر در همه جا از رادیو و تلویزیون گرفته تا روزنامه ها پخش شد و یک سال بعد در ۲۰۰۸ که من در سال ۳ طراحی صنعتی بودم و اجازه این رو داشتم که سوژه خودم رو انتخاب کنم تصمیم گرفتم این موضوع رو انتخاب بکنم و لباسی طراحی کنم که هم ایمنی باشه و هم جوابگوی نیاز این دختر‌ها باشه.

 


خوب بعد از اینکه این سوژه رو انتخاب کردی از چه روش‌های تحقیقی استفاده کردی که نیاز‌ها و مشکلات واقعی‌ ورزشکارانی که حجاب داشتند  رو تشخیص بدی؟

با تماس‌های زیاد بالاخره تونستم اجازه ها رو بگیرم و در چندین جلسه از تمرین‌های تکواندی این بچه‌ها شرکت کنم. یک سری سوالاتی هم تهیه کرده بودم که هم از مربی و هم از خود ورزشکاران می‌پرسیدم. در تمام تمرین می نشستم و اونها رو با لباسی که داشتند تماشا می‌کردم تا دقیقا بفهمم که مشکلات چیه، و بشنوم و ببینم که خودشون چی‌ میگن، و من خودم به عنوان یک نفر از بیرون چی‌ میبینم، و تمام این مشکلات رو تحت بررسی‌ قرار دادم، و در حدود ۲۰ مدل مختلف طراحی کردم که به این مشکلات جواب بده تا تونستم به مدل آخر برسم که باعث شد در سال ۲۰۰۹ بعد از دو سال تیم تکواندو مونترال‌ با لباس ResportOn بر روی زمین ورزش حاضر بشه، من خودم هم اونجا بودم و تمام خوشحالی دنیا رو در وجودم احساس می‌کردم.

 

آیا اساتید و همکاران دیگه ای داشتی که تو این پروژه بهت کمک کنند؟

 

این یک پروژه فردی بود و فقط خودم بر روی پروژه کار می‌کردم، البته اساتید دانشگاه هم به من کمک کردند. استاد دانشگاهی که در این پروژه مدیر من بود خانم Denis Roy  بود که خودش در زمینه پارچه و لباس‌ها تخصص داشت و بیشترین حمایت و کمک رو هم همین استاد از من کرد و از بهترین اساتید من بود.

 

 

 

چی‌ شد که تصمیم گرفتی‌ شرکت خودت و برند ResportOn رو به وجود بیاری به جای اینکه طرحت رو به یکی‌ از شرکت‌های بزرگ طراحی لباس ورزشی مثل Nike پیشنهاد بدی؟

سال آخر دانشگاه و حدود دو ماه مونده به پایان تحصیلاتم، توی دانشگاه یک کنفرانس برگزار شد که درباره کسایی بود که می‌خواهند بعد از تحصیل کمپانی‌های خودشون رو افتتاح کنند. بعد از اینکه توضیحات سخنران کنفرانس تموم شد از جمعیت که چیزی حدود ۱۰۰ نفر بودند پرسید که چه کسایی قصد دارند که بعد تحصیل کمپانی خودشون رو تاسیس کنند؟ شاید حدود ۷- هشت نفر دستشون رو بالا بردند ولی‌ من تو صندلیم رفتم پایین تر چون اصلا فکر نمی کردم چه اون موقع و چه در آینده بخوام کمپانی خودم رو داشته باشم و اصلا آمادگی شو هم نداشتم چون کار خیلی‌ بزرگی‌ بود و بودجه می‌خواست و دیگه هیچ شب و روزی نداشتم و اینقدر بزرگ بود که آدم خارج از توانائیش می‌بینه مخصوصا اینکه تازه از دانشگاه فارق التحصیل شدی و اصلا نمیدونی‌ دنیای بعد دانشگاه چی‌ هست!

 

اما در نمایشگاه سال چهارم که برای ارائه کار پایان نامه مون داشتیم و تمام سال رو بر روی اون کار کرده بودیم و تمام رسانه ها و طراحان معروف برای بازدید پروژه های ما حضور داشتند، یک سرمایه گذار کبکی با من صحبت کرد و به من گفت که پروژه منو خیلی‌ دوست داره (پروژه Flocoov) و می‌خواهد که از نظر مالی حمایتم کنه که بتونم‌ کمپانی خودم رو باز کنم‌، و منم شوکه شده بودم و گفتم که این تصمیم خیلی‌ بزرگی هست‌ و باید راجع بهش فکر کنم. حدود یک هفته بعد باهاش تماس گرفتم و پیشنهادش رو قبول کردم.

 

تصمیم خیلی‌ سختی بود، چون تمام زندگیم رفته  بودم مدرسه، دبستان، دبیرستان، کالج، دانشگاه، و میبینی‌ که حدود ۲۵ ساله که داری میری مدرسه، و روز فارغ‌التحصیلی آخرشه، و میگی‌ خوب حالا از فردا باید چه کار کنم؟ این ترسی‌ بود که همه ما از جمله من داشتیم و احساسی‌ که چند سال پیش نسبت به امروزم داشتم خیلی‌ متفاوت بود از اون چیزی که امروز باهاش درگیرم.

 

حدود دو ماه بعد از تاسیس شرکت‌ام ، مربی‌ تیم تکواندوی مونترال با من تماس گرفت و گفت که بالاخره تونسته اند که با کمک مربی‌‌های دیگه در دنیا که پشت این قضیه هستند و پیگیری های مکرر قانون فدراسیون تکواندو رو تغییر بدهند چون قبل از اون حتی خود فدراسیون هم به بچه‌ها اجازه نمی داد و میگفت که هیچ چیزی دور کلاه نمیتوانید بپوشید. و حتی به همین دلیل مدیر پروژه دانشگاه من هم به سختی مضوع پروژه من رو قبول کرد چون میگفت که مطمئن نیست که من بتوانم این سوژه رو انتخاب کنم چون اصلا قانون این اجازه رو نمی داد. و من در جوابش گفتم که قانون این اجازه رو نمیده چون لباسی طراحی نشده که این ایمنی رو داشته باشه، و من می‌خوام این لباس رو طراحی کنم و ببرم به فدراسیون و بگم حالا با این قانون چه کار می‌کنید! بعد از این ماجرا‌ی تغییر قانون و حدود دو ماه بعد از تاسیس شرکت من، مربی‌ این تیم از من خواست که برای بچه های تیم ResportOn رو طراحی کنم ، و ما مجبور شدیم پروژه قبلی رو فعلا متوقف کنیم و کار به روی ResportOn به طور تخصصی شروع شد.

 

از همون روز مسابقه تکواندو که بچه‌ها لباس ResportOn رو پوشیدند، تمام رسانه‌‌های بین المللی، تلویزیون، رادیو و روزنامه‌ها شروع به تماس با من کردند و این کار بزرگ و بزرگ تر شد طوری که من اصلا تصورش رو هم نمی کردم. روز و شب ایمیل‌هایی از رسانه‌‌ها و ورزشکاران مختلف می‌گیرم که می‌خواهند در مورد لباس ResportOn بپرسند، ورزشکاران برام می نویسند که مرسی‌ که به یاد ما بودی و من اصلا نمی دونم چطور شد که این همه نسبت به این محصول توجه نشون داده شد و هنوز هم میشه .

 

 

 

هیچ کاری برای ثبت این محصول کردی؟

 

ا ز سال 2008 و همون اوایل کار و وقتی‌ که من هنوز دانشجو بودم، خود دانشگاه دید که این کار خیلی‌ جالبه و تصمیم گرفت که اون رو به ثبت برسونه، و دانشگاه هنوز داره روش کار می‌کنه و همه قسمت هاش حتي اسمش هم به ثبت رسیده.

 

 

 

با اینکه محصولت خیلی‌ جا افتاده و خیلی‌‌ها میشناسن اش، آیا از هیچ روش خاصی‌ برای بازاریابی و معرفی‌ اون به افراد و ارگان‌های مختلف استفاده می کنی‌؟

 

از همون اول با توجه بسیار زیادی که از رسانه‌‌ها گرفتیم، کار در جاهای مختلف دنیا دیده شد و با زبان‌های مختلف راجع بهش صحبت شد، که باعث شد محصولِ به خودی خود خود جا بیفته و من کار زیادی در زمینه بازاریابی و معرفی محصول نکردم. و می‌تونم صادقانه بگم که از همون اول هیچ چیزی تو دست های من نبود و کار خدا بود که این پروژه به جائی‌ که امروز هست رسیده و من نگران آینده اش هم نیستم اگه خدا خواسته و تا اینجا رسیده حتما در آینده هم خوب جلو خواهد رفت.

 

تو سایت اعلام کردی که تمام مراحل ساخت و تولید در کانادا انجام می‌شه، میتونی‌ یک مقدار از نحوه تولیدت برای ما بگی‌؟ آیا کارگاهی داری یا اینکه کارها رو سفارش میدی به جای دیگه ای ؟

 

از چین و یک سری دیگه از کشور‌های خاورمیانه پیشنهاد‌های زیادی داشتم که شرکت‌هایی می‌خواستند مسئولیت تولید این محصول رو به عهده بگیرند ولی‌ من از همون اول این پیشنهاد‌ها رو رد کردم چون برای من خیلی‌ مهم بود که با آدم‌های که دور این کار هستند و می‌خواهند اون رو تولید و پخش بکنند به طریق انسانی‌ و عادلانه رفتار بشه. محل تولید ResportOn  در همین جا و در مونترال است و یک کارخانه بزرگی‌ که با کمپانی‌های خیلی بزرگ‌ کار می‌کنه و متاسفانه من نمی تونم اسمش رو بگم، محصول رو تولید میکنه و پخش هم در کانادا هست. معمولا من چیزهایی رو که می‌خوام مثل اندازه ها، رنگها و همه جزئیات رو به کارخانه میگم، بعدش اونها یک پروتوتایپ برای من تهیه می کنند و من اونو بررسی‌ می‌کنم و بهشون میگم که چه تغیراتی‌ باید روش انجام بشه. این مرحله چند بار تکرار می‌شه تا به اون طرح نهایی برسیم و بعد اونها تولیدش می کنند.

 

توی بلاگ سایت نوشتی که حتي نیروهای پلیس هم به ResportOn علاقه نشون دادند. آیا برنامه خاصی‌ داری که بتونی‌ این محصول رو برای کاربران دیگه غیر از ورزشکار‌ها سازگار کنی‌؟

 

حتما... به نظرم توی طراحی، آدم نمیتونه بره یک گوشه و بگه خوب من می‌خوام این چیز رو طراحی کنم و فکر کنه که ایده اون به درد بقیه هم می‌خوره. برای همین من همیشه سعی‌ می‌کنم گوشم باز باشه و نیاز‌های بچه ها و ورزشکاران رو بشنوم و  محصول رو برای اونا طراحی کنم چون اونها می‌خواهند ازش استفاده کنند. و مطمئنا لباس پلیس با لباس ورزشکاران خیلی‌ فرق داره ، ولی وقتی‌ پلیس با ما تماس گرفت اونها هم از همون نمونه ای که ما برای ورزشکاران ارائه داده بودیم خوششون اومده بود و تماس گرفتند گفتند که اگر بتونیم چند تا پروتوتایپ براشون بفرستیم، و ما این پروتوتایپ‌ها رو با رنگ پلیس، و تمام مشخصاتی که می‌خواستند براشون تهیه کردیم و فرستادیم و اونها یک مقدار از نظر ایمنی و راحتی‌ روی پروتوتایپ ها کار کردند و بعد از چند ماه   لباس رو قبول کردند و امروز یک دانشجوی پلیس محجبه‌ در استرالیا از این لباس در تمریناتش استفاده می کنه.

 

به نظرت سخت‌ترین مرحله تولید چی‌ هست؟

 

سخت‌ترین مرحله تولید این هست که وقتی‌ آدم جوون هست همه ممکن یک جورایی جدی نگیرنش . دوم اینکه وقتی‌ تجربه نداری و تازه داری شروع میکنی‌ مرتب اشتباه میشی و باید همش از اشتباهاتت درس بگیری، و آدم باید سعی‌ کنه این اشتباهات رو کم کم از بین ببره و سومین چیز که به نظرم سخت‌ترین چیز بود، این هست‌ که وقتی جوون هستی بودجه زیادی نداری و می‌خوای با بودجه کم اون چیزی که تو سرت هست رو با یک کیفیت خیلی‌ عالی‌ به اجرا در بیاری و لازم داری با کسی‌ کار کنی‌ که بتونه اون چیزی که تو توی سرت داری و یا روی کاغذ کشیدی رو به واقعیت برسونه و برای تولید متوجه بشه. وقتی‌ میزان تولیدت کم و محدوده, سازنده هاجدی نمیگیرنت چون تولید کم با کیفیت بالا سخت تر و طولانی تر هست. در نتیجه ‌همش باید دنبال سازنده‌ها بدوی چون کارت برای اونها سود زیادی نداره باید ازشون بخواهی که کار آخری که بهت تحویل میدهند کاری باشه که واقعا خودت می‌خواستی.

 

هیچ برنامه داری که بتونی‌ در دراز مدت قیمت ResportOn را کاهش بدی، چون ممکن که این محصول با قیمت ۶۰ دلار برای خیلی‌ از زنان و دختران ورزشکار مخصوصا تو کشورهای اسلامی غیر قابل پرداخت باشه؟

 

اگه نظر شخصی‌ من رو بخوای من دوست دارم که اصلا مجانی‌ این محصول رو به همه بدم و از همون اول اصلا هدف من این نبود که بخوام پول بسازم و از همون فروش‌های اول احساس بدی داشتم که دارم از این کار پول درمی آرم ،  چون تنها هدف من این بود که این بچه ها رو روی زمین ورزش ببینم  که وقتی‌ این اتفاق افتاد من به هرچی‌ می‌خواستم درخودم رسیدم. اما سرمایه گذارم که خودش یک آدم اقتصادی هست همیشه به من می گفت که اگه تو یک ایده داری که میدونی‌ می‌تونه باعث کمک به دیگران بشه و باعث بشه زندگی‌ بهتری داشته باشند و اگه بخواهی بهشون کمک کنی‌ باید بتونی‌ کمپانی ات رو بچرخونی و برای اینکار باید پول در بیاری. برای اینکه این محصول تو کانادا تولید و پخش می‌شه قیمت اش ‌ ممکنه که یک مقدار بالا باشه مخصوصا برای کشورهایی که ارزش پولشون از دلار کمتره، با این حال من سطح سود خودم رو تا جائی‌ که تونستم پایین آوردم که بتونم محصول رو با همین قیمت نگه داریم. و اگر با محصولات مشابه که در بازار هست مقایسه کنیم تقریبا در محدوده همین قیمت ها هستند . ۱۰۰% دوست دارم که وقتی‌ در کشورهای دیگر هم پخش شد بتونیم قیمت‌های پایین تری برای اونها داشته باشیم. تعدادی از فرشنده‌های بزرگ از خاور میانه با ما تماس گرفته اند که نماینده فروشنده لباس در اون کشورها باشند و مطمئن هستم راه هایی هست که بشه قیمت رو برای اونها پایین تر آورد.

 

چه آینده ای برای خودت و شرکتت در چند سال آینده ترسیم میکنی‌؟

 

ما در حال حاضر می خواهیم شروع کنیم که کارمند و طراح‌  استخدام بکنیم، چون الان خیلی‌ از کارهایی که ربطی به طراحی نداره رو من خودم باید انجام بدم و دوست دارم که فرد دیگه ای که این کارها رو بلده و دوست داره رو استخدام کنم تا من بتونم به طراحی برگردم، همینطور در آینده نزدیک تصمیم داریم که از دانشگاه‌ها کار آموز بپذیریم.

 

 

 

هیچ وقت نمی تونم فکر کنم که دقیقا در چند سال آینده چه اتفاقی‌ میافته ولی‌ من خودم دوست دارم که کارهای دیگه و پروژه‌های دیگه برای بهتر شدن شرایط زندگی‌ مردم چه ایرانی‌ و چه خارجی‌ رو اجرا بکنم. در تمام طول دانشگاه هم دوست داشتم موضوعاتی رو انتخاب کنم که نه فقط از طریق زیبایی بلکه از نظر کاربردی بودن به بهتر کردن زندگی‌ در یک جامعه کمک کنند، و دوست دارم که سوژه بعدی من هم همینطور سرو صدا کنه و چند تا زندگی‌ کوچک دیگه رو هم بهبود ببخشه.

 

همه نام الهام سید جواد رو با ResportOn می شناسن ولی‌ ما در بیوگرافی تو خوندیم که دو تا محصول دیگه هم طراحی کردی که جایزه‌هایی رو به خودشون اختصاص دادند میتونی‌ اونا رو به طور خلاصه معرفی‌ کنی‌؟

 

اولین پروژه که Flocoov بود که یک چیز پوشش مانندی هست که برای مادرانی طراحی شده که می خواهند در محل های عمومی به کودک خود شیر بدهند، این پوشش یک حریم خصوصی و صمیمی‌ ایجاد می‌کنه که مادر میتونه روی شونه بیندازه و به راحتی‌ به بچه شیر بده. پارچه ای که برای طراحی این لباس استفاده شده خیلی‌ از مشکلاتی که پارچه های مشابه برای این کار دارند رو بر طرف می‌کنه، جنس پارچه طوری انتخاب شده که به بچه اجازه میده نور داشته باشه و نفس بکشه، و همینطور برای مادر‌های جون بین ۲۰-۳۵که تو مد هستند طراحی شده که بشه بطور زیبایی روی شانه مادر قرار بگیره و بعد از شیر دادن میتونه‌ به ۲۵ مدل مختلف استفاده بشه، و دیگه لازم نیست مادر اونو ببنده و بذاره تو کیف بچه. پروژه دیگه که اصطبل نام داره، یک پروژه گروهی و سه نفره بود و پایگاهی بود برای کامپیوترهای شخصی، مثلا موقع استفاده از لپ تاپ، ممکن لیوان آب کنار اون بریزه روش، و سیم هاش ولو هستند، و داغ می‌شه و از این جور اتفاقات، این پایگاه میره زیر کامپیوتر و به راحتی هم توی کیف جا میشه، و این مشکلات کامپیوترهای شخصی‌ رو حل میکنه .

 

هیچ پیشنهاد خاصی‌ برای طراحان جوون مثل خودت که تازه دارند فارق التحصیل میشند و ممکنه به این زمینه علاقه داشته باشند داری؟

 

چیزی که برای خود من جالب بود این بود که  از همون اول همه در دانشگاه به ما می گفتند که اگه آمدید اینجا که بخواهید پول بسازید و برید بیرون دانشگاه و پولدار بشید لطفا از اینجا برید! چون اینجا نه پولی‌ هست و نه کار زیادی بیرون از اینجا منتظر شماست. وقتی‌‌ هم که فارغ التحصیل شدیم  ۸۰% بچه‌هایی که باهم از دانشگاه اومدیم بیرون وارد کارهای دیگه و غیر از طراحی شدند، البته نمی‌خوام منفی‌ باشم و فقط می‌خوام واقع بین باشم، و از اون ۲۰ % هم نصف شون به صورت تکنسین کار می کنند یعنی‌ یا نقشه میکشن، یا مدلسازی و یا کارهای کامپیوتری رو انجام می دهند و خودشون طراحی مستقیم نمی کنند. این چیزی هست که همه باید بدانند و فکر نکنند که حالا چون طراحی خوندند بعد از دانشگاه حتما ‌ طراحی خواهند کرد مگر اینکه بتونن کمپانی خودشون رو باز کنند که اونهم ریسک‌های خودش رو داره و حتما باید کمک‌های مختلف، مخصوصا کمک مالی و کمک قانونی داشته باشند که بتونند کار رو به پیش ببرند، و حواسشون باشه که بی‌ برنامه این کار رو شروع نکنند که ممکنه فقط باعث خرج و بدبختی براشون بشه.

 

ولی‌ چیزی که از اون اول به ما نگفتند این بود که هرچی‌ که تو دانشگاه هست خیلی‌ تئوریک هست و چیزی که توی دنیای کار میبینی‌ ربطی به دانشگاه نداره و دو دنیای کاملا متفاوت هستند. برای همین از همون اول سوژه‌هایی که انتخاب می کنند سوژه‌های مختلف باشه و خودشون رو با مواد و تکنولوژی‌های مختلف از چوب و پلاستیک و فلز و غیره درگیر کنند، چون هرچه کارهای مختلف تر و متنوع تر در زمینه صنعت انجام بدند کمکی می‌شه که بعدا موقعیت های‌ استخدام بیشتری داشته باشند.

 

آیا هیچ کتابی‌، فیلمی، شخصی، و یا اتفاقی هست که همیشه در زندگی‌ برات الهام بخش بوده و به عنوان الگو برات قرار گرفته باشه؟

 

خوب خیلی‌ چیزا هستند که ممکنه برای آدم الهام بخش بوده باشند، ولی‌ شخصی‌ که همیشه برای من الهام بخش بوده و الگوی قشنگی‌ تو ذهن من ساخته پدرم هست، موقعی که من خیلی‌ کوچک بودم پدرم فوت کردند. و همون کوتاه مدتی‌ هم که شناختمش به عنوان الگو انتخاب کردمش ، چون اون  شخصی‌ بود که همیشه دوست داشت به همه کمک بکنه و وجودش یه فرقی‌ داشته باشه و این همیشه الگوی ذهن من شده. و الهامی که الان هستم و باعث افتخار پدرم شدم به خاطر اینه که  مطمئنم که اگه چیزی از خدا بخوای و قصد تو هم مثبت باشه به اون چیزی که می‌خوای و به اون جائی‌ که تصمیم داری میرسی‌.

 

چه احساسی‌ بهت دست داد وقتی‌ که چند ماه پیش فدراسیون فوتبال دختران ایرانی‌ رو از شرکت در مسابقات جام جهانی‌ به خاطر پوشش اسلامی شون محروم کرد؟

 

 

 

خیلی‌ ناراحت شدم مخصوصا به این دلیل که چند ماه قبل از اون با مسئول کل یونیفورم‌های ورزشی در ایران تماس گرفتم و بالاخره تونستیم ایشان را ببینیم، و گفتند که تمام لباس‌هایی که بچه ها در ورزشهای مختلف دارند از طرف فدراسیون‌های مختلف تائید شده و هیچ نیازی به یک کمپانی از خارج ندارند که بخواد کمکی‌ بکنه و بخواد طرحی رو بهشون بده! و من واقعاً برای فروش محصول نرفته بودم، بلکه چون واقعاً به ایرانی‌ بودنم افتخار می کنم دوست داشتم که اول از همه هم وطنم این لباس رو مورد استفاده قرار بده و این محصول برای کشور خودمون باشه، و من با این نگرش جلو رفتم، تو ایران به هر دلیلی‌ که هست این بچه ها لباس مناسبی ندارند که بتونند به طور حرفه ای در مسابقات بین المللی شرکت کنند برای همین، در اين جريان فقط استعدادهای این بچه هاست که داره پایمال می‌شه چون فیفا میگه لباستون خوب نیست و مسئولین ایرانی‌ هم میگن این لباسها خوبه و ماهم هیچ دسترسی‌ نداریم که به طور مستقیم لباس رو به تیم‌های ورزشی برسونیم چون اجازه باید از بالا داده بشه و می تونید احساس کنید که چقدر ناراحت بودم وقتی‌ این صحنه‌ها رو دیدم، ولی‌ متاسفانه یک چیز‌هایی هست که تو قدرت آدم نیست و نمیتونی‌ اونها رو عوض بکنی‌، تنها چیزی که هست اینکه می دونیم خدا هست و هرچیز‌ی به یک علتی هست و باید بریم جلو ببینیم که بالاخره آخرش چی‌ می‌شه. ولی‌ من تمام تلاش خودم را می‌کنم که این لباس بالاخره در دسترس هموطنان خودم هم قرار بگیره.

 

 

در آخر الهام دوست داشتنی که با لهجه شیرینی تلاش می کند که کاملا فارسی صحبت کند می گوید که من شخصاً یک ایرانی‌ هستم و به ایرانی‌ بودنم افتخار می‌کنم و هر جای کره زمین هم که باشم از همه ایرانی‌‌ها می‌خوام که پشت هم رو داشته باشند چون هر کاری که بکنیم و هر جائی‌ که باشیم  در نهایت ایرانی‌ هستیم و اگه بعضی‌ جاها ایرانی‌‌ها از هم فرار می کنند ما اینکار را نکنیم و هرجا که هستیم از هم حمایت کنیم و به خارجی‌‌ها نشون بدیم که ایرانی‌ بودن یعنی چی‌! و در همین حین هم کاتالوگ های فارسی را که برای فدراسیون های ایرانی تهیه کرده بود و فرصت استفاده از آنها به او داده نشد را به ما نشان می داد.

 

 

 

برای پشتیبانی‌ و قرارگیری در جریان آخرین اخبار محصول Resporton و این طراح جوان می توانید به صفحه فیس بوک وی با نام ResportOn-Sports Hijab مراجعه کنید.

همچنین مقالات مربوط به Resporton را می توانید در رسانه‌ های زیر مطالعه نمائید:

 

 

تهیه شده در پایگاه اطلاع رسانی

گزارشگر طراحی صنعتی


 

Absolutely, fitness and medicines are playing on the minds of young and old. There are varied complaints when an individual prefer get remedies online. Let's talk about varied remedies you can get online. Viagra is a medication used to treat various diseases. What do you have to view about "is it safe to buy viagra online"? Where you can find more information about "where can i buy viagra online safely"? Matters, like "viagra wiki", refer to different types of health problems. Actually, a scientific reviews found that up to three quarters of men on these curing experience side effects. Prescription medicaments can help us, but they can also come with unwanted side effects. It's great to think that not all medicaments are foolproof. Speak to your physician about the proper deletion of your drug.

سایر مطالب این مجموعه: « محمد رزاقی محمد فاتحی »

نظرات  

 
0 #9 سعیده ۱۳۹۳-۰۹-۲۹ ۲۳:۳۰
سلام.میتونم ایمیل خانم سیدجواد رو داشته باشم؟چون در حاله حاضر دسترسی به فیس بوک ندارم..خیلی ممنوون.
نقل قول
 
 
0 #8 سعیده ۱۳۹۳-۰۹-۲۹ ۲۳:۲۶
ببخشید میتونم ایمیل خانم سیدجواد رو داشته باشم؟
اخه ذرحاله حاضر دسترسی به فیس بوک ندارم.
با تشکد
نقل قول
 
 
0 #7 ghazale ۱۳۹۳-۰۸-۰۵ ۱۵:۲۷
aliiiiiiiiiiiii ii bod
نقل قول
 
 
+7 #6 فرهاد ۱۳۹۱-۰۱-۲۵ ۰۹:۵۷
با سلام
صحبت هاي خانم سيد جواد ديد خوبي نسبت به طراحي به من داد. از ايشون متشكرم
نقل قول
 
 
+4 #5 میثم ۱۳۹۱-۰۱-۲۱ ۱۳:۵۸
دمش گرم... :roll:
نقل قول
 
 
+7 #4 مهسا ۱۳۹۰-۱۲-۰۳ ۱۵:۳۳
خیلی خوب بـــــــــود :-)
نقل قول
 
 
+13 #3 مرضیه محیط ۱۳۹۰-۰۵-۲۶ ۰۸:۴۰
متشکرم-واقعا عالی بود
و به خصوص امیدبخش یه طراحان جوونی که خود برای تولید طرح هاشون اقدام میکنند.
نقل قول
 
 
+10 #2 shirin ۱۳۹۰-۰۵-۲۴ ۲۱:۵۰
عالی بود ، مرسی
نقل قول
 
 
+14 #1 مدیر سایت ۱۳۹۰-۰۵-۱۵ ۱۶:۵۰
علاقه مندان می توانند گزارشی تصویری از این طراح جوان ایرانی را همین پنج شنبه درشبکه V--O--A فارسی تحت عنوان " Our Today`s Woman" "زنان امروز ما " مشاهده نمایند
نقل قول
 

اضافه‌ كردن نظر


کد امنيتي
باز خوانی تصویر امنیتی